Od Atlasa- Quest 1

Dzisiaj miałem ciężki dzień. Polowałem na różnego rodzaju zwierzęta, tarzałem się w śniegu. I wpadłem pod taflę lodu. Jest 18.00 ale wolę wrócić do jaskni żeby jutro wstać o piątej. Zamlaskałem głośno,układając się do snu. Oparłem łeb o kamień który znajdował się na moim legowisku i zasnąłem...

***

Obudziłem się w dziwnym miejscu. Nie byłem w jaskini tylko na opustoszałej polanie. Piasek był zabarwiony krwią a wszędzie wokół mnie leżały czaszki. Zwierząt jaki i ludzi... Wzdrygnąłem się gdy to zobaczyłem. Zastanawiałem się czy to ja to zrobiłem. Choć w to wątpię. Przecież JA bym nie mógł zabić człowieka. Chyba że.... O NIE!

Pobiegłem nad taflą lody i zobaczyłem siebie. Nie to niemożliwe!A jednak... Jestem jednorożcem śmierci i cierpienia(bam,bam!). Nie to niemożliwe. Spuściłem łzę która natychmiast wpadła do jeziora usłyszałem cichy głos:

-Marvel.. Śmierć nie płaczę. Ona powoduje płacz..

-Kim jesteś??-zapytałem powstrzymując krzyk

-Twoim prześladowcą i cieniem-zawołał głos który coraz bardziej mnie przerażał

-Zostaw mnie!

Uciekłem na pustkowie lecz na marne. Widziałem jego cień. Strzeliłem w niego jakimś zaklęciem. Ale on tylko zaśmiał się szyderczo:

-Będę z Tobą na zawsze Marvel..

-Nie jestem żaden Marvel!

Cień przemknął szybko przez mnie i rzekł:

-Tak a kim jesteś?!

-Twoim wrogiem-odparłem szyderczo

Co się ze mną dzieje?! Ja nie chciałem tak powiedzieć... To wszystko jedno wielkie nieporozumienie!Tracę panowanie nad sobą... To może przez ten upał? Cień zaszedł mnie od tyłu i powiedział:

-Jestem moim wrogiem hmm?To pokaż co potrafisz!

Widziałem jego złowieszczy uśmiech. Wytężyłem się i... Strzeliłem w drzewo od którego moc się odbiła i trafiła ptaka który spadł przede mnie martwy. Przełknąłem ślinę. Cień ponownie zarechotał:

-To nie jest miejsce dla Ciebie.. Jesteś inny...

Mruknąłem:

-Napewno.

Cień przez chwilę coś szeptał i po chwili na jego miejscu pojawił się...MÓJ KLON?!Nie klon jednorożec tylko PRAWDZIWY JA. Czyli ten Atlas który dołączył do sfory Crazy Dogs. Zarżałem:

-Oddaj mi moją postać!!

-Jak sobie życzysz-uśmiechnął się szyderczo Cień

Po chwili poczułem mrowienie na plecach i głośne śmiech Cienia. Otworzyłem oczy i znowu byłem sobą. Lecz niestety w tym samym miejscu. Westchnąłem ciężko ale zobaczyłem że Cień przybrał postać jednorożca śmierci i cierpienia. Przełknąłem ślinę. Cień stanął dęba i powiedział:

-Dziękuje...Naprawdę Ci dziękuje Atlasie.

-Za co?-uniosłem ,,brew".

-Za to że uwolniłeś mnie z tego więzienia.

-A nie ma za co..-poczułem się dumny

-No ale teraz nie jesteś mi już potrzebny-uśmiechnął się

-Że co?-zdążyłem wypowiedzieć tylko te słowa.

Cień rzucił we mnie jakieś zaklęcie bo zemdlałem. Ale zamiast obudzić się na tym odludziu. Obudziłem się na swoim legowisku w jaskini. Był środek w nocy a ja wyszłem na zewnątrz. Nagle usłyszałem czyjś śmiech. Uśmiechnąłem się bo wiedziałem że to Cień tak się cieszy ze swojej wolności...