Akurat, prychnąłem cicho, nie chce mieć wrogów! Ta suczka coraz bardziej mnie irytowała, a każde wypowiedziane przez nią słowo przybliżało ją do śmierci. Bolesnej śmierci, poprawiłem się. W tym momencie tylko moment dzielił mnie od wybuchu, a jej następne słowa doprowadziły mnie do niego.
- Może zamiast zostać wrogami, staniemy się przyjaciółmi? - spytała ostrożnie
Zaśmiałem się głucho, bez uczuć, bez emocji. Nie odparłem, a suczka widocznie oczekując odpowiedzi nadal stała przy mnie. Po kilku minutach milczenia, gdy upewniłem się, że straciła czujność, bez ostrzeżenia odwróciłem się w jej stronę i skoczyłem. Przygniotłem ją swoim ciałem i warknąłem.
- Powiedz mi, jesteś głucha? - spytałem zaskakująco miękkim głosem, głosem wyćwiczonym w tego typu sytuacjach
- Nie... - jej głos zadrżał, gdy wypowiedziała cicho to krótkie słowo
Uśmiechnąłem się ciepło
- Więc, powiedz mi, dlaczego nie możesz, chociażby dla własnego bezpieczeństwa, zostawić mnie w spokoju? Czyżbyś nie uważała, że tak będzie lepiej i dla mnie i dla ciebie? - zbliżyłem pysk do jej ucha, szepcząc. Mimo, że cicho, mówiłem stanowczo i tym razem bynajmniej nie miłym tonem.
Pokiwała szybko pyskiem, byle jak najszybciej wydostać się spode mnie.
(Rumba?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz